INFORMACJE OGÓLNE

1) Nazewnictwo

- Nazwa łacińska: Poecilotheria tigrinawesseli

- Nazwa polska: Brak
- Inne nazwy: Wessel's Ornamental, Wessel's Tiger Ornamental, Tigris Ornamental, Tiger Ornamental, Wessel's Tiger Spider

2) Wygląd i wielkość

Długość ciała dorosłej samicy wynosi około 7 cm. Gatunek charakteryzuje się pięknym ubarwieniem. Dominują odcienie brązu i beżu. Na beżowej płytce grzbietowej widnieje promieniście rozchodząca się brązowa plama. Odwłok ozdobiony jest charakterystycznym kremowo - beżowym ornamentem rozciągającym się od szypułki aż po kądziołki przędne. Beżowe kończyny charakteryzują się brązowymi pasami. Można zaobserwować delikatny fioletowy połysk w okolicach wzgórka ocznego, bocznych krawędzi karapaksu oraz na udach. Poecilotheria tigrinawesseli charakteryzuje się dużą zmiennością kolorystyczną w trakcie cyklu wylinkowego. Zaraz po procesie linienia pająk nabiera fioletowego połysku widocznego już prawie na całej stronie grzbietowej. Przed wylinką zaś ptasznik ten mocno ciemnieje. Pogłębia się koloryt brązowych elementów, tak, że wyglądają na czarne. Zanika fioletowy połysk.

3) Długość życia

Samice tego gatunku dożywają tylko 15 lat, zaś samce giną około pół roku po ostatniej wylince (w zależności od temperatury, żywot samca może się skracać i wydłużać).

4) Występowanie i biotop


Gatunek ten można spotkać na obszarze regionów Anantagiri ,Araku i Paderu w Indiach. Zamieszkuje korony drzew lasów damarzykowych (najczęściej dziuple ptaków).

5) Cechy szczególne i ciekawostki

Młode tego gatunku, podobnie jak pozostałych z tego rodzaju, można hodować grupowo. Występuje niski lub nawet zerowy wskaźnik kanibalizmu, nawet między podrostkami. Oczywiście trzeba zapewnić odpowiednią ilość pokarmu. Drugi człon nazwy gatunkowej nosi nazwę po duńskim badaczu Henrku Wesselu Franku, który odkrył i opisał ten gatunek. Nie można zapomnieć również o Thorstenie Kroesie, Thomasie Märklinie i Henriku Krehenwinklu, którzy także zaliczają się do odkrywców owego ptasznika. Poecilotheria tigrinawesseli uchodzi za jeden z największych rarytasów hodowlanych w świecie ptaszników.

WARUNKI HODOWLI

1) Terrarium

Terrarium dla dorosłego osobnika powinno mieć wymiary około 30/30/40(dł./szer./wys.) cm. Otwierana powinna być przednia szyba. Konieczna jest wentylacja np. w postaci pasków z nawierconej aluminiowej płytki. Druciane i plastikowe siatki nie są najlepszym rozwiązaniem, gdyż mogą zostać przegryzione. Młode osobniki trzymamy w pudełkach po kliszy lub pojemnikach na mocz. Wraz ze wzrostem przekładamy je do coraz większych "terrariów" - istotne żeby pojemniki te były zorientowane pionowo, czyli wysokość była większa od szerokości i długości. Hodowcy stosują z powodzeniem pudełka po sałatkach, czekoladkach, wacikach do uszu itp. Terrarium powinno być ustawione z dala od kaloryfera, głośników, wszelkich sprzętów powodujących drgania, w miejscu spokojnym, gdzie nie będzie narażone na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, strącenie z półki lub potłuczenie. Jako podłoża używamy kwaśnego torfu, włókna kokosowego lub ich mieszanki. Powinniśmy umieścić w terrarium jakiś konar lub korzeń. Pająki te budują gniazda z pajęczyny i wstawianie sztucznych kryjówek jest zbędne. Warto jednak tak zaaranżować wystrój terrarium by ułatwić pająkowi budowę gniazda.

2) Ogrzewanie i oświetlenie

Do ogrzania terrarium można użyć żarówki lub kabla grzewczego. Większość hodowców wybiera to pierwsze rozwiązanie, gdyż żarówka poza funkcją grzewczą oświetla także terrarium. Przeważnie zaleca się stosowanie żarówek o mocy 15-25 wat. Można oczywiście zastosować mocniejszą - wszystko zależy jak daleko od terrarium umieszczone jest źródło ciepła (unikamy montowania promienników w terrarium z uwagi na możliwość poparzenia naszego pająka). Żarówka nie ma możliwości regulacji a podłączenie jej pod termostat nie wydaje się rozsądnym rozwiązaniem. Trzeba, więc metodą prób i błędów tak dobrać moc żarówki oraz tak ustawić odległość by temperatura utrzymywała się na żądanym poziomie. Żarówka może być zwykła, biała lub czerwona, której stosowanie jest wskazane szczególnie nocą. Czerwone światło jest niewidoczne dla ptaszników i możemy je bez kłopotu obserwować w porze ich największej aktywności. Jeśli zdecydujemy się na użycie kabla grzewczego powinniśmy zaopatrzyć się w termostat. Sam kabel możemy zamontować pod terrarium, za jego ścianką lub wmontować go w nią (w przypadku, gdy np. ozdabiamy ją korkiem, zaprawą z kamieniami itp.). Nie powinno się umieszczać kabla bezpośrednio w terrarium. Moc 25 wat jest zupełnie wystarczająca.

3) Temperatura i wilgotność

Optymalna temperatura za dnia powinna wahać się pomiędzy 25 – 28*C za dnia i między 21 – 23*C nocą. Ptasznik ten wymaga utrzymywania wilgotności w granicach 65 – 75%.

4) Żywienie

Młode karmimy wylęgiem świerszcza, młodymi karaczanami, krojonymi mącznikami oraz pinkami, którym przed podaniem zgniatamy główki, co zapobiega zakopywaniu się ich w podłożu. Wraz ze wzrostem ptasznika podajemy coraz większy pokarm pamiętając by nie był on większy niż ciało pająka. Dorosłym osobnikom podajemy wszelkiego rodzaju bezkręgowce odpowiedniej wielkości - karaczany, świerszcze, szarańczę, drewnojady. Trzeba pamiętać, że jako ptaszniki nadrzewne, preferują ruchliwy pokarm - najlepiej latający. Pełzające „ robactwo” (mączniki, drewnojady, pinki) często pozostaje niezjedzone, choć w przypadku młodych osobników ciężko o wyeliminowanie tych owadów z jadłospisu pająka. Raz na jakiś czas można podać oseska lub malutką myszkę. Kręgowce powinny jednak stanowić dodatek i urozmaicenie a nie podstawą diety. Można podawać także samodzielnie złapane owady. Odławiać je należy w miejscach gdzie nie są one narażone na działanie spalin, oprysków z pól oraz wszelkich innych zanieczyszczeń. Należy wystrzegać się owadów i innych mogących zrobić pająkowi krzywdę (inne pająki, osy itp.) oraz potencjalnie trujących (gąsienice, pluskwiaki itp.). Najlepsze są przedstawiciele prostoskrzydłych - szarańczaki, pasikoniki, świerszcze. Bardzo chętnie zjadane są także ćmy i muchy.

ROZPOZNAWANIE PŁCI

Dorosły samiec tego gatunku bardzo różni się od samicy. Brązowe i beżowe elementy zlewają się ze sobą i nabierają wyblakłego kolorytu w odcieniu brązu. Ponadto na płytce grzbietowej i na wierzchnich stronach odnóży widać przygaszony, fioletowy połysk. Dorosły samiec jest smuklejszy i mniejszy od samicy oraz ma dłuższe odnóża. Jak wszystkie samce pająków, wyposażony jest w bulbusy umieszczone na końcach nogogłaszczek, jest to narząd, w którym samiec przechowuje nasienie. Brak haków goleniowych na pierwszej parze odnóży krocznych. Rozpoznanie płci jest możliwe już u niedorosłych osobników na podstawie różnicy w budowie płytki i szczeliny płciowej oraz po obserwacji wnętrza wylinki i obecności spermateki.

ROZMNAŻANIE

Gatunek ten, jak wszystkie z tego rodzaju, jest niezwykle trudny do rozmnożenia. Samica najczęściej pożera samca, zanim ten spróbuje się zbliżyć. Jeśli jednak samica go zaakceptuje to mogą żyć ze sobą, aż do naturalnej śmierci samca. Pierwsza próba zapłodnienia zwykle kończy się niepowodzeniem, dlatego też samiec powinien zostać z samicą w jednym pojemniku na okres około dwóch tygodni, wtedy dopiero mamy jako taką pewność, że samica została zapłodniona. Sam akt ciężko zaobserwować, ponieważ dochodzi do niego w nocy lub o świcie. Samica może długo zwlekać ze złożeniem kokonu, czekając na odpowiednie warunki, może to być nawet kilka miesięcy. Najlepiej zostawić kokon pod troskliwą opieką samicy, wtedy jest większe prawdopodobieństwo udanego kokonu. Inkubacja trwa do 2 miesięcy. Rozmnożenie tego gatunku jest rzadkością na skalę światową. W Polsce gatunek ten nie został rozmnożony.

Ocena
Zasady oceniania [zobacz]

• jad: 4
• szybkość: 3
• temperament: 3
• trudność hodowli: 4
• podatność na błędy hodowców: 3
• ocena ogólna: 17

Polecany dla średnio zaawansowanych hodowców.