1) Nazewnictwo

- Nazwa łacińska: Avicularia laeta

2) Wygląd i wielkość

            Jest to jeden z  najmniejszych gatunków z rodzaju Avicularia. Dorosłe samice, czyli takie które wydają na świat młode, mierzą nieco ponad 3,5 cm długości ciała. Oczywiście starsze samice dorastają nawet do 5 cm długości ciała, przy 12 cm rozstawu odnóży. Samce rzadko przekraczają 3,5 cm długości ciała, jednak ich odnóża są stosunkowo dłuższe niż u samicy. Dorosłe osobniki obu płci są takiej samej barwy.

            Kolorystyka osobników jest zmienna i zależna od wieku ptasznika. Młode są bardzo charakterystyczne, niepodobne do „pospolitych” Avicularii. Ich ciało jest koloru niebieskiego. Na odwłoku posiada charakterystyczną „choinkę” również koloru niebieskiego, jednak o nieco innym odcieniu. Młode Avicularia laeta można łatwo pomylić z młodymi Avicularia versicolor, które są również niebieskie. Cechami, według których można rozróżnić młode tych gatunków są jasne, długie włoski na odwłoku i odnóżach, które A. versicolor posiada od L1, natomiast A. laeta posiada ich niewiele, bądź w ogóle jej ciała jest ich pozbawione. Inną różnicą jest barwa. Niebieski kolor u A. versicolor jest opalizujący, brokatowy, natomiast u A. laeta kolor jest matowy. Od około czwartej wylinki młode zaczynają się wybarwiać. Choinka na odwłoku przybiera żółtawą barwę, następnie odnóża ciemnieją, a niebieski kolor zaczyna zanikać, a ostatnie jego akcenty można zauważyć w śladowych ilościach na odwłoku. Ptasznik około 7 wylinki jest wybarwiony niemal na całym ciele na kolor kremowo-złoty. Jedynie włoski na odwłoku są koloru czerwonego. Po kolejnych wylinkach ptasznik jest już jednolicie złotawy, z karapaksem o nieco jaśniejszej tonacji. Końcówki ostatniego segmentu odnóży są jaśniejszej, kremowej barwy. Ptasznik ten posiada na odwłoku „lusterko”.

3) Długość życia

          Samice ptasznika z tego gatunku żyją stosunkowo krótko, średnio do 6 lat. Samce potrafią dożyć niemal roku po ostatniej wylince.

4) Występowanie i biotop

          Avicularię laeta można znaleźć w naturze we wschodnich rejonach Wielkich Antyli. Gatunek występuje od Puerto Rico na zachodzie, poprzez pomniejsze wyspy, aż do Wysp Dziewiczych na wschodzie archipelagu. Zamieszkuje wilgotne lasy równikowe, które są jednymi z ostatnich, które rosną na Karaibach. W wyższych partiach terenów leśnych również można spotkać te ptaszniki w tzw. lasach mglistych, które porastają szczyty górskie i spowite są chmurami. Panuje tam bardzo wysoka wilgotność oraz sporo niższa temperatura niż w lasach równikowych porastających niższe partie terenów.

5) Cechy szczególne i ciekawostki

          Avicularia laeta to gatunek, który nie przypomina swoim zachowaniem innych Avicularii jakie występują w hodowlach. Jest to ptasznik, który często prezentuje postawę obronną, podrażniony kąsa. Zaniepokojony raczej ucieka. Utrzymuje się, że gatunek ten ze względu na endemiczne, wyspowe występowanie, można rozróżnić na odmiany barwne w zależności od wyspy, na której występuje. Osobniki znalezione na St. John Island były znacznie ciemniejsze od osobników występujących na Puerto Rico. Avicularia laeta to najdalej występujący na północ gatunek z rodzaju Avicularia.

6) Terrarium

          Zbiornik dla tego gatunku nie musi być duży. Podstawa 20 na 20 cm w pełni wystarczy, natomiast istotniejsza jest wysokość, ponieważ ptaszniki te lubią robić oprzęd w górnych partiach terrarium. Z tego też powodu pojemnik powinien być otwierany od przodu, ponieważ ruchoma górna pokrywa mogłaby uszkodzić oprzęd ptasznika, który często opiera się o sufit terrarium. Istotnym jest wystrój zbiornika. Ptasznik ten wije oprzęd w kształcie tuby, opierając jego boki o ściany terrarium bądź wystrój. Dlatego warto umieścić w zbiorniku kawałki kory i gałęzi, aby ptasznik uwił swoje gniazdo wśród nich. Zaobserwowano w naturze, że gatunek ten często buduje oprzęd w rozecie dużych bromelii, także nic nie stoi na przeszkodzie aby tego rodzaju roślinność umieścić w zbiorniku z ptasznikiem. Również inne rośliny sprzyjają budowie gniazda przez Avicularię, a małe gabaryty tego gatunku nie spowodują na pewno uszkodzenia roślin.

7) Temperatura i wilgotność

          Z uwagi na wyspowe występowanie tego ptasznika, a szczególnie populacje które żyją w lasach mglistych, można uważać, że jest to gatunek Avicularii, który wytrzymuje niższe temperatury i wyższą wilgotność od gatunków żyjących w kontynentalnych lasach dorzecza Amazonki. Jednak należy pamiętać, że w terrarium należy zachować jak najlepsze warunki dla prawidłowego rozwoju ptasznika. Dlatego optymalna temperatura powinna oscylować w przedziale 20-24*C. Jeżeli chodzi o wilgotność to można utrzymywać profilaktycznie ciągły stan podmokły podłoża, który sprzyja rozwojowi ptasznika i ułatwia linienie. Nie jest to zjawiskiem, które mogłoby zaszkodzić zwierzęciu, ponieważ ptasznik i tak przesiaduje głównie w swoim oprzędzie znajdującym się w górnych partiach terrarium i praktycznie nie schodzi do poziomu podłoża.

8) Żywienie

          Jak większość ptaszników gatunek ten należy karmić odpowiedniej wielkości karaczanami i świerszczami najlepiej nie większymi niż karmiony osobnik. Jako ptasznik nadrzewny o wiele chętniej poluje na pokarm „ruchomy”, natomiast pasywna karmówka jak zofobasy nie jest chętnie spożywana przez ten gatunek i zwykle zdąży się zakopać w podłożu zanim ptasznik go upoluje. Latający „plankton łąkowy” jest świetną karmówką dla młodych, które łapią takie ofiary dosłownie w locie.

9) Rozpoznanie płci

         Niedojrzałe osobniki można rozpoznać na podstawie analizy szczeliny płciowej lub wylinki. Dojrzałe samce posiadają bulbusy na nogogłaszczkach, a na pierwszej parze odnóży malutkie haki. Są też mniejsze, szczuplejsze i posiadają wydłużone kończyny.

10) Rozmnażanie

          Dopuszczanie samca do samicy przebiega bez komplikacji. Samiec jest nawet przez pewien czas tolerowany przez samicę w jej terrarium, jednak lepiej jest go wyjąć, a gdy się napełni, ponownie dopuścić dla pewności dopełnienia zapłodnienia samicy. Kokon może wytworzyć nawet niewielka samica, która ma niewiele ponad 3 cm długości ciała. Czas od dopuszczania do złożenia kokonu szacuje się na 2 miesiące, jednak może to trwać nawet pół roku, w zależności od warunków hodowlanych. Po około 4 tygodniach wykluwają się nimfy. Ich liczba kształtuje się zwykle od 50 sztuk do przeszło 200 sztuk. Po kolejnych 4 tygodniach stają się samodzielnymi ptasznikami. Duży odsetek młodych z rodzaju Avicularia pada bez wyraźnych przyczyn. Warto zatem umieścić je w większych pojemnikach po kilka sztuk w każdym, aby dokonała się selekcja naturalna i słabsze osobniki posłużyły za pożywienie dla silniejszych. Zdrowe młode można przez dłuższy czas trzymać grupowo, bez większych przejawów kanibalizmu.

Autor: Mirosław Ogórka

Źródła: Wiedza własna oraz internet.