INFORMACJE OGÓLNE

1) Nazewnictwo
-Nazwa łacińska: Haplopelma albostriatum

 

-Nazwa polska: Brak

-Inne nazwy: Thai zebra tarantula, edible spider

2) Wygląd i wielkość
Jest to najmniejsza z Haplopelm. Dorasta do ok. 6cm ciałka, jednakże stosunkowo małą wielkość nadrabia ślicznym ubarwieniem. Odnóża i odwłok są ciemno szare lub czarne. Dodatkowo na całej długości nóg ciągną się jasne paski a na odwłoku występuje ciemniejszy wzór. Samca po ostatniej wylince są dużo jaśniejsze i nie tak atrakcyjne. Młode osobniki są "szarobure" aczkolwiek łatwo poznać ten gatunek ze względu na owe paski.

3) Długość życia
Można szacować na 15-16 lat, samce nie dłużej jak rok po ostatniej wylince.

4) Występowanie i biotop

Zamieszkuje lasy tropikalne Malezji, Tajlandii i Kambodży. Kopie głębokie sieci tunelów, które służą jej za kryjówkę.

5) Cechy szczególne i ciekawostki
Ptasznik ten nazywany jest także 'edible spider' ponieważ jest przysmakiem w Kambodży. Najczęściej spotykane są na targu w mieście Skuon.

WARUNKI HODOWLI

1) Terrarium
Terrarium dla osobników podziemnych powinno mieć wymiary 7 x 20 x 25(szer. dł. wys.) dla małych gatunków 10 x 25 x 35 dla średnich i 15 x 25 x 35 dla największych. U góry umieszczona powinna być kratka wentylacyjna będąca jednocześnie otwarciem terrarium. Kratka odpływowa powinna się znajdować na jednej z wąskich ścianek na wysokości 1- 2 cm o podstawy, szerokość tej kratki powinna wynosić ok. 1 cm. Jest to typ terrarium polecany i opublikowany przez światowa sławę w dziedzinie azjatyckich gatunków podziemnych pana Volkera von Wirtha. Ten system budowy zapewnia pająkowi maksymalnie zbliżone do naturalnych warunki jednocześnie nie utrudniając nam obserwacji, terraria takie nie zajmują także dużo miejsca. Ptasznik kopie swoja norą pomiędzy ściankami dzięki temu widzimy go w tunelu a duża warstwa podłoża daje mu poczucie bezpieczeństwa i komfort. Podłoże dla podziemnych gatunków powinno być stabilne i dobrze chłonąć wodę, ogólnie bardziej spełniają te warunki podłoża próchnicze niż mineralne gdyż mają bardziej lepką konsystencje i lepiej adsorbują wodę. Dlatego polecam torf lub włókno kokosowe, mieszanką torfu z gliną, można też dodać vermiculit, mieszamy go z całością podłoża lub wsypujemy przy ściance w warstwach na przemian z torfem, daje to ciekawy efekt wizualny. Po okresie suchym / zimowym terrarium wkładamy do miednicy z woda w celu nasiąknięcia (na kilka godzin) potem kolejne kilka godzin czekamy aż woda odcieknie kratką ściekowa. Zastępstwem dla szklanych terrariów mogą być plastikowe pojemniki na żywność, które można dostać w wielu rozmiarach. Ostatecznie możemy trzymać pająka w standardowym terrarium, 30*30*30 ale wtedy musimy zapewnić co najmniej 20 cm podłoża, co w takim terrarium jest niepraktyczne i nieestetyczne

2) Ogrzewanie i oświetlenie
Co do oświetlenia i ogrzewania terrarium dla ptaszników podziemnych: Powinniśmy utrzymywać temperaturę podłoża w granicach 20-25 stopni a w okresie zimowania przez około 2 miesiące temperaturę 16-18 stopni jednak zimowanie stosujemy tylko, jeżeli liczymy na kokon w danym sezonie. Jako metodę ogrzewania polecam żarówkę, jeżeli mamy niewiele pająków i kabel/matę grzewcza, jeżeli mamy więcej sztuk. Jeżeli używamy żarówki to montujemy ją nad terrarium w takiej odległości, aby temperatura powietrza nie przekracza 28 stopni ( ciągle musimy pilnować temperatury podłoża do 25 stopni), natomiast kabel grzewczy montujemy na płycie styropianowej, którą przyklejamy do ściany /półki, na której będą stały terraria po czym dosuwamy terrarium tylną ściankę do tak zagospodarowanej półki.

3) Temperatura i Wilgotność
Wilgotność, jak u wszystkich Haplopelm, powinna wynosić około 75-80% a temperatura powietrza 24*C. Krótkie zmiany nie wpłynął jednak negatywnie na hodowanego osobnika.

4) Żywienie
Młode karmimy wylęgiem świerszcza, krojonymi mącznikami oraz pinkami, którym przed podaniem zgniatamy główki. Wraz ze wzrostem ptasznika podajemy coraz większy pokarm pamiętając by nie był on większy niż ciało pająka. Dorosłym osobnikom podajemy wszelkiego rodzaju bezkręgowce odpowiedniej wielkości - karaczany, świerszcze, szarańczę, drewnojady. Raz na jakiś czas można podać mysiego oseska. Kręgowce powinny jednak stanowić dodatek i urozmaicenie a nie podstawę diety. Można podawać także samodzielnie złapane owady. Odławiać je należy w miejscach gdzie nie są one narażone na działanie spalin, oprysków z pól oraz wszelkich innych zanieczyszczeń. Należy wystrzegać się owadów mogących zrobić pająkowi krzywdę (inne pająki, osy itp.) oraz potencjalnie trujących (gąsienice, pluskwiaki itp.). Najlepsze są przedstawiciele prostoskrzydłych - szarańczaki, pasikoniki, świerszcze.

ROZPOZNAWANIE PŁCI
Niedorosłe osobniki nie różnią się ubarwieniem ale po ostatniej wylince samiec staje się bardziej "wyblakły". Jest mniejszy i smuklejszy od samicy. Posiada narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy) na nogogłaszczkach i haki,służące do podtrzymywania samicy podczas kopulacji, na pierwszej parze odnóży. Płeć można rozpoznać także u niedojrzałych osobników z wylinki lub po budowie płytki płciowej.

ROZMNAŻANIE
Największym problemem jest skompletowanie dorosłej pary, a na dodatek ciężko powiedzieć, czy samicy spodoba się partner. U samic z odłowu wymagane jest naśladowanie pór roku. Po 2-4 miesiącach od pomyślnej kopulacja samica składa kokon, w którym może znajdować się nawet 200 jajeczek. Na młode pajączki(L1) będzie trzeba poczekać jeszcze ponad 2 miesiące.

Zasady oceniania [zobacz]
Ocena: