Przywrócony został status gatunku Centruroides edwardsii (Gervais, 1843), wyznaczono dla niego neotyp (samiec) z Kolumbii (La Guajira, Ríohacha). Całkowity obszar występowania obejmuje Meksyk, Salwador, Honduras, Nikarague, Kostarykę, Kolumbie. Na teren Kuby oraz Senegalu został introdukowany.

Następujące taksony zostały uznane za młodsze synonimy C. edwardsii:
  • Scorpio (Atreus) degeerii Gervais, 1844,
  • Centrurus gambiensis Karsch, 1879,
  • Centruroides margaritatus septentrionalis Hoffmann, 1932,
  • Rhopalurus danieli Prado et Rios-Patiño, 1940.

Centruroides morenoi Mello-Leitão, 1945 okazał się synonimem Centruroides margaritatus (Gervais, 1841). Tym samym występowanie tego gatunku zawiera północno-zachodnią Amerykę Południową (Peru, Ekwador, Kolumbia) oraz Wielkie Antyle (Kuba, Jamajka).

W wyniku powyższych badań, C. margaritatus okazał się najmniej poznanym gatunkiem spośród południowoamerykańskich Centruroides spp. Wiele doniesień odnośnie miejsc występowania okazać się może błędnych - USA, Gwatemala, Bonaire, Trinidad i Tobago, Wenezuela, Boliwia, Brazylia, Paragwaj, Argentyna, Chile, Sierra Leone, Japonia. Możliwe również, że C. argentinus Werner, 1939 okaże się synonimem C. margaritatus, gdyż takie doniesienia już były. Jednak bez przebadania typowych osobników nie mogą zostać potwierdzone.

Obalono również sugestię wysnutą przez Lourenco (1991), że C. margaritatus oraz C. gracilis mogą okazać się jedynym gatunkiem. Przeprowadził on hybrydyzację między takowymi osobnikami, co również aktualnie zostało poddane wątpliwości. Są to zbyt odległe morfologicznie taksony.

  • Armas, L. F. de, R. Teruel & F. Kovařík. 2011. On Centruroides margaritatus (Gervais, 1841) and closely related species (Scorpiones: Buthidae). Euscorpius, 132: 1−16.
  • Zaktualizowany opis C. margaritatus.


Źródło: scorpiones.pl.